Ryzyko dyskalkulii

Przejawy ryzyka dyskalkulii rozwojowej mogą być odmiennie traktowane w zależności od przyjętej teorii tego zaburzenia. Analogicznie jak w przypadku ryzyka dysleksji, będzie bardziej prawdopodobne u dzieci pochodzących z nieprawidłowo przebiegającej ciąży i porodu, które przeszły we wczesnym dzieciństwie urazy mózgu oraz poważniejsze choroby dotyczące układu nerwowego, jak np. zapalenie opon mózgowych. Prawdopodobieństwo ryzyka trudności w uczeniu się matematyki będzie większe w przypadku widocznych symptomów ryzyka dysleksji. Zgodnie z teorią rozwoju poznawczego Piageta (1966) przyjmuje się, iż czynniki ryzyka dyskalkulii można wyodrębnić dopiero w wieku 8-9 lat, kiedy to dziecko powinno zakończyć podokres wyobrażeń przedoperacyjnych i wkroczyć w okres rozumowania na poziomie operacji konkretnych.
Na przykład:

  • pojęcie miary kształtuje się do 8 roku życia
  • pojęcie objętości - do 9 roku życia
  • pojęcie wagi - do 10 roku życia
  • znajomość zegara i ułamków - do 11-12 roku życia

Czynnikiem ryzyka może być także, wg Butterwortha (1999), brak reakcji niemowląt na zmiany liczebności zbiorów czy niezdolność małych dzieci do oceny i różnicowania liczebności zbiorów 1-4-elementowych bez liczenia.

Rozpoznawanie wczesnych oznak ryzyka dyskalkulii jest bardzo skomplikowane ze względu na fakt dużego wewnętrznego zróżnicowania procesu rozumowania matematycznego oraz samej matematyki. Ze względu na neuropsychologiczne uwarunkowania dyskalkulii ocena diagnostyczna dotyczy zdolności i funkcji, a nie osiągnięć i zdobytej wiedzy matematycznej. Narzędzia diagnostyczne powinny w jak najmniejszym stopniu uwzględniać program nauczania i w maksymalnym stopniu być od niego niezależne - w celu wyeliminowania wpływu uczenia się i metod edukacji podczas oceny funkcji, a nie osiągnięć i postępów.



opracowała mgr Karolina Skowrońska - pedagog




         

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2012 :: Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna nr 1 w Bydgoszczy